~[My Love,My heart]~

Title : My Love,My Heart

Couple : YooSu

Style : Romance,Sadly

Chapter 2

"พี่แจจุง"ขณะที่กำลังจะออกจากบ้าน แจจุง พี่ชายคนเดียวของจุนซูก็กลับมาพอดี พร้อมกับคนรัก จองยุนโฮ

"จะไปไหนหรอจุนซู"แจจุงถามขึ้น

 "ยูชอนจะพาไปเที่ยวฮะ"จุนซูตอบพลางหันไปมองหน้าคนที่ถูกพาดพิงถึง ซึ่งก็มีแค่รอยยิ้มส่งมาให้เท่านั้น

"อ่อ อืมๆ ถ้าจะกลับดึกหรือไม่กลับอะไรยังไงก็โทรบอกพี่ด้วยนะ"แจจุงบอก ซึ่งยูชอนก็พยักหน้ารับ หลังจากนั้นต่างฝ่ายก็ต่างแยกกันไป

"หิมะตกแบบนี้ นึกถึงวันที่เจอกันครั้งแรกเนอะ"ขณะเดินอยู่ตามทาง ยูชอนก็พูดขึ้น เค้าบอกว่าจะขับรถมาแต่จุนซูก็ไม่ยอม บอกว่าให้เดินมา จะได้อยู่กับหิมะนานๆ

"อื้ม"จุนซูรับคำสั้นๆ

"เมื่อไหร่แกจะเลิกรังควานชั้นสักที คิมจุนซู"เสียงของหญิงที่ดูยังสาวอยู่ตวาดขึ้น

"เมื่อคุณทำตัวเป็นแม่ที่ดีให้สมกับที่ผมและพี่แจจุงควรจะเรียกไงฮะ"เด็กชายตอบกลับโดยไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด

'เผียะ'เสียงฝ่ามือดังขึ้น กระทบกับแก้มใสอีกครั้ง เด็กชายที่ตอนนี้ไม่เหลือคราบของความน่ารักอีกต่อไป มีแต่รอยบวมที่หน้าและรอยแตกตามตัวเล็กๆ

"ชั้นเลี้ยงแกมาเกือบ10ปีแทนแม่ที่แท้ของแก ชั้นยังทำหน้าที่ไม่ดีอีกหรือไง"หญิงกลางคนยังคงตวาดต่อไป ในมือเค้าถือไม้เอาไว้ในมือ แต่เด็กชายก็ไม่ตอบโต้อะไร

"พ่อฮะ เค้าตีน้องอีกแล้ว"แจจุงที่เป็นพี่จุนซูอยู่2ปีกล่าวขึ้น หลังจากที่เค้าได้ยินเสียงดังมาจากข้างล่าง จนต้องรีบวิ่งขึ้นมาบอกคุณพ่อที่ทำงานอยู่ในห้อง เพราะมันเป็นห้องเก็บเสียง จึงไม่ได้ยินเสียงจากภายนอกเลย

"อย่าเรียกแม่ว่าเค้าสิลูก หนูต้องเรียกเค้าว่าแม่รู้ไหม"ผู้เป็นพ่อสอนลูกชาย

"นั่นแหละฮะ แต่เค้าตีจุนซูนะฮะพ่อ พ่อจะไม่ช่วยน้องหรอ"แจจุงไม่สนใจ ตอนนี้เค้าห่วงแต่น้องของเค้าเท่านั้น หลังจากแม่ตายไปได้ไม่นาน พ่อเค้าก็แต่งงานใหม่ ผู้หญิงคนนี้สวยแต่ไม่เท่าแม่ แต่เค้าสาวกว่าแม่ซะอีก แจจุงและจุนซูยังไม่ยอมรับเท่าไหร่ แต่จุนซูจะแสดงออกมากกว่าแจจุงก็เท่านั้น

"แม่เค้าคงแค่สั่งสอนน้องน่ะลูก โอ๋ๆ โอเคๆ พ่อไปละ พ่อไป"ผู้เป็นพ่อกล่าวต่อไป แต่เมื่อเงยหน้าจากงานมามองหน้าลูกชายก็ต้องลุกตามขึ้นไป เพราะลูกชายคนดีของเค้าทำท่าเบะใหญ่แล้ว

"นี่ คุณ ทำไมต้องทำลูกซะแก้มบวมขนาดนั้นล่ะ ลูกยังเด็กนะ"ผู้เป็นพ่อเมื่อเดินลงมาพบกับสภาพลูกชายตัวเอง แม้จะไม่แสดงสีหน้าตกใจอะไรมากมาย แต่ก็ไม่กล่าวว่าอะไรคนที่ทำเช่นกัน

"ก็จุนซูดื้อนี่คะ ชั้นก็แค่สั่งสอนเท่านั้นเอง"หญิงสาวกล่าวตอบ ซึ่งในความจริงมันไม่ใช่ แค่เด็กชายพูดแทงใจดำเค้าเท่านั้น

"จุนซูหนูทำหรอ ถ้าทำก็ขอโทษแม่เค้าไปนะลูก"เพราะความเป็นคนใจเย็น ทำให้ผู้เป็นพ่อไม่ได้ต่อว่าอะไรมากมาย

"ผมไม่ผิด"จุนซูกล่าว แต่เมื่อหญิงสาวทำท่าเงื้อมืออีกครั้ง เด็กชายก็วิ่งออกไปโดยไม่สนใจแม้กระทั่งเสียงเรียกของพี่ชายตนเอง

"จุนซูๆๆ จะไปไหนน่ะ จุนซู กลับมา"แจจุงรีบเรียกและวิ่งตามน้องออกไป เมื่อถึงหน้าประตูก็เห็นจุนซูยืนอยู่ในที่ๆไกลห่างจากบ้านพอสมควร

"พี่แจจุง ถ้าสวรรค์ยังอยากให้ผมมีชีตอยู่ต่อ ผมจะกลับมาหาพี่นะฮะ อยู่บ้านนี้ให้ได้นะฮะพี่ ทนอยู่ให้ได้ ถ้าไม่งั้น ก็ให้พี่ยุนโฮมารับพี่ไป แม้เราจะยังเด็ก แต่บ้านพี่ยุนโฮคงไม่รังเกียจพี่หรอก ผมอาจจะกลับมาอีกครั้ง ผมไปนะฮะพี่ ฝากบอกพ่อด้วยนะฮะ ว่าผมรักพ่อมาก ส่วนพี่เอง ดูแลตัวเองดีๆนะฮะพี่ชายที่ผมรักมากที่สุด ผมรักพี่นะฮะพี่แจจุง"เด็กชายกล่าวพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย

"ไม่เอานะ ถ้านายไป พี่จะทำยังไง พี่จะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีนายจุนซู นายจะทิ้งพี่ไปหรอ"แจจุงกอดจุนซูเอาไว้ทันที พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเช่นกัน

"ผมจะไม่ทิ้งพี่ไป แต่ถ้าสวรรค์ทอดทิ้งผม ผมคงจะต้องทอดทิ้งพี่ไปเช่นกัน ผมรักพี่นะฮะ รีบเข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นจะเป็นห่วง ที่สำคัญ เดี๋ยวพี่จะไม่สบายนะ"จุนซูบอกพี่ชาย ในสิ่งที่แจจุงเองยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ จะเอ่ยปากถาม จุนซูก็รีบวิ่งไปซะแล้ว หลังจากเข้าบ้าน แจจุงก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องคนเดียว

      ตัดกลับมาที่จุนซู หลังจากที่เค้าวิ่งออกมาแล้ว เค้าเองก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนเช่นกัน มองไปทางไหนก็เห็นแต่สีขาวๆ บาดแผลและการวิ่งมาไกลไหนจะอากาศที่หนาวเพราะหิมะก็ทำให้เด็กที่อายุเพียง13ขวบเหนื่อยอ่อนขึ้นเมื่อหันไปข้างๆเจอกับม้านั่ง เค้าจึงไม่รีรอที่จะไปนั่งบนนั้น และความหนาวของหิมะก็เริ่มกัดกินใบหน้าหวานๆที่มีริ้วรอยอยู่แล้วให้เกิดรอยซ้ำขึ้นมาอีก เมื่อไม่มีใครเดินผ่าน เด็กชายจึงต้องนั่งหนาวอยู่เพียงลำพัง จนกระทั่งเค้าคิดว่า คงจะไม่รอดแล้ว ก็มีใครบางคนเดินเข้ามาและทักเค้าขึ้น

"อ๊า มาทำอะไรตรงนี้เนี่ยคุณ มันหนาวนะ โอ๊ย ตัวเย็นเฉียบเลย"เมื่อได้รับไออุ่น เค้าจึงรีบกอดร่างนั้นไว้ทันที

"หนาว...หนาว"คำๆเดียวที่จุนซูเอ่ยออกมาจากปากอันซีดเผือกนั้น

"ใจเย็นๆนะ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปบ้านผมก่อนละกัน"เด็กชายที่ดูอายุอารนามจะเท่ากันเอ่ยบอกและแบกหลังจุนซูไป

"อ๊ะ..อื้อ..."หลังจากที่สลบไปนาน ในที่สุดจุนซูก็ลืมตาตื่นขึ้น

"อ้าว ตื่นแล้วหรอ"เสียงๆหนึ่งดังขึ้น ซึ่งทำเอาคนที่กำลังมึนสะดุ้งและรีบหันไปมองเลยทีเดียว

"ไม่ต้องตกใจหรอก เราเป็นคนที่ช่วยนายมาวันนั้นไง"เด็กชายแปลกหน้ารีบตอบ เมื่อเห็นสายตาที่มองมาของจุนซู

"เราชื่อปาร์ค ยูชอน แล้วนายล่ะ"เด็กชายพูดต่อเมื่อเห็นอีกคนไม่ตอบแค่พยักหน้ารับ

"จุนซู คิม จุนซู"จุนซูตอบกลับไป

"อ่อ อืม เครื่องแบบ แบบนั้น จุนซูอยู่โรงเรียนเดียวกับเราเลยล่ะ อยู่ชั้นอะไรหรอ"ยูชอนถามขึ้นเมื่อเห็นแบบฟอร์มที่อยู่บนตัวของจุนซู

"ม.1น่ะ ห้องA"จุนซูตอบ

"อ๊า อยู่ชั้นเดียวกับเราเลย ห้องเดียวกันด้วย ทำไมเราไม่รู้จักกันเนอะ"ยูชอนตอบพร้อมด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่จุนซูติดใจ รอยยิ้มที่ดูมีความสุขออกมาจากใจจริง รอยยิ้มที่จริงใจ

"นั่นสิ เพราะชั้นไม่ค่อยสุงสิงกับใครมั้ง"จุนซูตอบกลับไป

"บ้า ไม่หรอกมั้ง"ยูชอนแก้ให้

"เอาล่ะ ยังไงวันนี้เราก็รู้จักกันดีแล้ว ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนกันเถอะนะ"ยูชอนเอ่ยพร้อมกับยื่นมือออกไป ซึ่งจุนซูก็ยื่นมือออกไปจับกลับเช่นกัน

"เดี๋ยวเราไปส่งที่บ้านนะ หน้าจุนซูน่ะท่าทางจะต้องรักษาหน่อยแล้วล่ะ คงจะโดนหิมะกัดเอา เลยดูแดงๆแล้วก็เป็นแผลด้วย ตามตัวอีก"ยูชอนที่ไม่รู้คิดว่าจุนซูโดนหิมะกัดจึงบอกออกไป ซึ่งจุนซูก็ยิ้มออกมาน้อยๆเท่านั้น

"เวลายิ้มน่ะ จุนซูน่ารักนะ ยิ้มบ่อยๆสิ อย่าทำหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบเอาไว้ รู้ไหม ชั้นรักรอยยิ้มของจุนซูจัง"ยูชอนบอกและนำมือไปจับแก้มของจุนซูพร้อมกับดึงเบาๆ เพราะกลัวคนตรงหน้าจะเจ็บ หลังจากนั้นยูชอนจึงพาจุนซูไปส่งบ้านและทั้ง2จึงเป็นเพื่อนกัน จากเพื่อนก็กลายเป็นเพื่อนสนิท จากเพื่อนสนิทก็กลายเป็นคนรู้ใจและเป็นแฟนและคนรู้ใจในขณะเดียวกันจนถึงทุกวันนี้

"อ๊ะ"เมื่อรู้สึกว่าโดนจั๊กจี้ที่เอวก็ทำให้สติที่หลุดลอยไปกลับมา

"คิดอะไรอยู่ เงียบไปนานเลย"ยูชอนเอ่ยขึ้น รู้จักกันมาถ้านับปัจจุบันก็เข้า7-8ปีแล้วสินะ ตั้งแต่ม.ต้น จนกระทั่ง มหาลัยปี2แล้ว

"ก็คิดถึงเรื่องวันนั้นน่ะ วันที่ได้เจอกับนาย"จุนซูตอบ ซึ่งยูชอนก็พยักหน้ารับรู้ไป

"วันนี้อยากไปไหน จะพาไป"ยูชอนถาม

"อยากนั่งดูหิมะตก นั่งทะ..."

"ที่สวนสาธารณะ"คำหลังนั้น ยูชอนพูดพร้อมกับจุนซูที่กำลังจะตอบ ก็ทำให้คนตัวเล็กยิ้มออกมาทันที มันก็เป็นแบบนี้ทุกปี ออกมาด้วยกัน จุนซูจะขอให้พาออกไปนั่งดูหิมะเสมอ ซึ่งยูชอนก็จะยอมพาไป

TBC

-------------------------------

ตอน2แล้วค่า โอ้ เหนื่อยดีเนอะ

ออกอิแนวว่า มึนๆ แต่งมาได้ไม่ดี ขอโทษด้วยนะคะ

มายพยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุด แถลงไขเรื่องยูซูเจอกันได้ยังไงแล้วนะคะ

ขอบคุณทุกเมนท์ค่ะ ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกเมนต์และทุกคนที่อ่านค่ะ

edit @ 13 Jun 2008 20:16:55 by icypumpkin